Aflevering #28 - Esther Van Haren Over De Zee, Vrouwenkracht En Het Oordeelloze ‘Zijn’.

Sommige mensen dragen een landschap in zich. Bij Esther is dat onmiskenbaar de zee. Niet als achtergrond, niet als decor, maar als oorsprong. Als thuis. Esther van Haren (32) studeerde Literatuurwetenschap en Bestuurskunde aan de Universiteit Leiden, woonde, studeerde en werkte op verschillende continenten en werkt nu bij een ministerie in Den Haag. En toch is er één plek waar alles samenkomt: het Scheveningse Zuiderstrand. Daar, waar ze zo dicht mogelijk bij de zee wilde wonen, vlak bij het Westduinpark, voelt ze zich gedragen, omhuld, aangekeken zonder oordeel. De zee lonkt. Niet omdat ze roept, maar omdat ze is. Wanneer Esther de zee in gaat, ervaart ze een verbondenheid die tijd en afstand overstijgt. Via het water sta je immers in contact met zeeschildpadden aan de andere kant van de wereld. De zee brengt haar alles: rust, spiegeling, herinnering, thuiskomen. Ze voelt niet alleen dat ze uit de zee komt, ze weet dat de zee in haar zit. Die verbondenheid stroomt ook door haar vrouwelijke familielijn. Vier jaar geleden nam Esther het initiatief tot ‘Vrouwen van de Zee’; een beweging die ontstond vanuit die diepe, stille roep van water en vrouwelijkheid. (#vrouwenvandezee) Vrouwen die samen de duinen en de zee ingaan, niet om iets te bereiken, maar om te zijn. Haar beide voornamen zijn Esther Marit. Vrij vertaald: ster van de zee. Alsof haar naam haar al kende, nog vóór zij zichzelf kende. De sterren van de zee werden voor haar van grote betekenis. Na een zware storm liep Esther naar de zee nadat ze op het nieuws hoorde dat het strand bezaaid lag met zeesterren. Daar, tussen het aangespoelde leven, kwam de prachtige zin in haar op: ‘Soms is er een storm nodig om te zien dat de zee vol sterren zit.’ Deze zeesterren spelen ook een rol in haar creatie ‘Scènes van de Zee’; een kunstwerk in de vorm van een boek met bijbehorende kaarten. Het geheel is prachtig vormgegeven, met kunst die zij zelf maakte met de cyanotype-techniek. Zeventig scènes vormen samen een groter verhaal, vol water, licht en inspiratie. Iedere kaart kan je trekken om vervolgens de bijbehorende tekst in het boek te lezen. In dit gesprek voelden Esther en ik beiden dat we de zee als vrouwelijk zien en ervaren. De zee die ons uitnodigt om niet zozeer iets te leren, maar om gewoon te zijn, om te ervaren, te voelen en je verbonden te weten. De zee… een ‘zij’ die ademt, voelt en mee stroomt. Dankjewel lieve Esther, voor je woorden, je moed, je creativiteit en je diepe, stille trouw aan de zee. Heb je vragen, ideeën, suggesties of wil je graag met me in gesprek? www.gerdienjansen.nl ~ info@gerdienjansen.nl Foto: Laura van Deursen Photography @solidgoldstories www.scenesvandezee.com