Aflevering Plaatpraat(4): Mahoniebruine Ogen

In de zevendelige podcast 'Plaatpraat' vertel ik, Marcel Verreck (tekst en muziek, rechts op de foto), met Boele Weemhoff (opname, arrangementen, productie, links op de foto) over mijn album 'De Liefde nog veel meer'. Het album is te beluisteren op o.a. Spotify en YouTube en bevat zeven liedjes over zeven bronnen van liefde. Deel 4: 'Mahoniebruine ogen'. Over de verre liefde, hier gesitueerd ergens in Portugal. Een filmisch lied, met een meezingrefrein. Maar ook over de liefde voor het onverwachte, de dingen lopen vaak heel anders dan je vooraf had bedacht. De tekst: Mahoniebruine ogen   De trein naar Lissabon was boordevol en bloedheet O, ik verlangde naar de zee Ik zag hem liggen en ik deed mijn rugzak om en Daar stond ik op een klein station Het was nog lang niet Lissabon Maar er was zon en zee   Ik vond een kamer, viel in slaap, want ik was doodmoe Toen ik ontwaakte was het nacht Ik ging naar buiten en liep naar de boulevard toe Daar zag ik vlammen op het strand Een kampvuur bij de waterkant En mensen er omheen   Vriend, kom bij het vuur De wijn is niet duur De vis hangt al te drogen Zwoel is de nacht Het leven een lach En twee mahoniebruine ogen Mahoniebruine ogen   Natuurlijk ben ik nooit in Lissabon gekomen Want ik dronk elke avond niet zo dure wijn Lag overdag in het zachte zand te dromen Want ’s avonds zou ze er weer zijn Dan zat ze naast me, lief en klein Maar ik kreeg nooit een zoen   Het leek te mooi om meer te worden dan verlangen Maar op een avond ging ze mee En bij het afscheid had ze tranen op haar wangen Ze schreef me later nog een brief Ik woonde te ver, maar was wel lief Ik dacht nog vaak aan toen   Vriend, kom bij het vuur De wijn is niet duur De vis hangt al te drogen Zwoel is de nacht Het leven een lach En twee mahoniebruine ogen Mahoniebruine ogen   ’t Was opeens dertig jaar later En ik moest naar Lissabon In de trein zag ik het water Ik stapte weer uit op dat station Een jonge vrouw gaf mij de sleutel Van mijn oude kamer van fortuin Toen ze lachte, zag ik haar ogen Ze waren mahoniebruin   Ik zei: ik was hier ooit, ik kom uit lage landen Zijn er nog vuren op het strand? Ze lachte Ze zei ik denk dat er vanavond één zal branden ‘k Zag toen ik aankwam op het strand Een dame bij de waterkant Ik kreeg meteen een zoen   Ze zei: ik wist wel dat je ooit een keer zou komen Mijn lieve dochter had gelijk Zij loopt al jaren van jouw komst te dromen Ik denk wel dat je het al zag Ze heeft precies dezelfde lach Als die jij had toen hier   Vriend, kom bij het vuur De wijn is niet duur De vis hangt al te drogen Zwoel is de nacht Het leven een lach En twee mahoniebruine ogen Vier mahoniebruine ogen   Bezetting: Marcel Verreck: Zang Boele Weemhoff: Accordeon, Basgitaar, Electrische gitaar, High string gitaar, Percussie, Piano, Spaanse gitaar, Western gitaar, Wurlitzer   Liedjes opgenomen in 2025 in Studio Boele Liedjes gemasterd in 2025 in Blaisdell Studio Podcast opgenomen in december 2025.